Τι ήταν τελικά η Υβόννη;

Όταν η σιωπή σου κόβει την ανάσα..

Δεν το σκέφτηκα και πολύ όταν μου πρότειναν να παρακολουθήσουμε μία θεατρική παράσταση στο “Μπάγκειον” απέναντι από την ιστορική πλατεία Ομονοίας , μέσα σε ένα κτίριο που υπάρχει από τις αρχές του 19ου αιώνα. Η αλήθεια ήταν πως το έργο λίγο με ένοιαζε, αρκεί να έμπαινα για μία ακόμα φορά σε αυτό το ατμοσφαιρικό και όλο ιστορίες κτίριο, με τους μεγάλους θαμπούς καθρέφτες, την ξεθωριασμένη από το χρόνο ξύλινη κουπαστή και τους ξεφλουδισμένους τοίχους που αποκάλυπταν τον χρωματιστό προηγούμενο διάκοσμο του ξενοδοχείου.

Όλα ξεκίνησαν ανεβαίνοντας τη μεγάλη σκάλα για τον πρώτο όροφο, λίγο φως αρκετός κόσμος και βήματα αργά, αλλά χωρίς δισταγμό για να μπούμε στη μεγάλη αίθουσα του πρώτου ορόφου με τον εντυπωσιακό καθρέφτη στο κέντρο της.
Οι ηθοποιοί ήταν ήδη εκεί ντυμένοι με μαύρα ρούχα, λευκά πρόσωπα που εντυπωσίαζαν αφού πάνω τους διαγράφονταν έντονες γκρι σκιές και βλέμματα καρφωμένα στο κενό. Στις γωνιές τις επιβλητικής αίθουσας υπήρχαν αναμμένα κεριά που έδιναν έναν τόνο μελαγχολίας και & ανυπομονησίας για το τι μέλλει γενέσθαι.

Η παράσταση “Υβόννη” του Βίτολντ Γκομπρόβιτς ξεκίνησε μέσα σε απόλυτη σιωπή από τους θεατές – οι ηθοποιοί κινούνταν στο χώρο, μιλούσαν μεταξύ τους, στα λόγια τους επικρατούσε η ελαφρότητα και ο ναρκισσισμός. Όλα έδειχναν “κανονικά” και αναμενόμενα σύμφωνα πάντα με τα πρότυπα της κοινωνίας.

Απότομα, άνοιξε η μεγάλη πόρτα της αίθουσας και εμφανίστηκε μία νέα γυναίκα με ρόλο της τη Σιωπή. Τότε, όλα άλλαξαν όλοι άλλαξαν έγιναν πιο μουντοί, πιο άγριοι, η κοινωνία τους ταράχτηκε -τον πρώτο ρόλο είχε η Σιωπή. Την ταρακουνούσαν, τη χλεύαζαν, της φώναζαν πως όταν το αίμα κινείται γρήγορα είμαστε ζωηροί – όταν είμαστε ζωηροί το αίμα κινείται γρήγορα.

Όσο περνούσε η ώρα όμως βυθίζονταν στη σιωπή του μυαλού τους, έφεραν όλους τους φόβους τους μπροστά, τα λάθη τους. Κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τον ίδιο τους τον εαυτό τα ένστικτά τους έβγαλαν στην επιφάνεια τις ενδόμυχες σκέψεις τους και όλα τα κρυμμένα μυστικά που τους βασάνιζαν.

Η Υβόννη επέλεξε τη σιωπή, επέλεξε την αδράνεια και από τις λίγες φορές που μίλησε είπε πως όλα είναι κύκλος.
Αποφασίζουν ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί να τη σκοτώσουν, για να μη τους δείχνει τον κακό τους εαυτό να μη χρειάζεται να σκέφτονται άλλο.
“Αυτό το ξέπλυμα θυμίζει κάτι από εσένα, να τη σκοτώσουμε! ” Πόση δύναμη τελικά έχει η σιωπή..

Η Υβόννη είναι εκεί για να ξεσπά πάντα η κοινωνία, αφού ότι δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό – κοινωνικά αναγνωρίσιμο υποτιμάται , το διαφορετικό τρομάζει .. η κοινωνία το αποστρέφεται. Απέχουμε από αυτούς που μας φαίνονται ξένοι.

Πόσες φορές δεν έχουμε «κρατήσει» τον εαυτό μας για να μην εκφράσουμε αυτό που σκεφτόμαστε – πάντα στο φόβο του βωμού της απόρριψης – στο φόβο απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.
Φροντίζουμε λοιπόν να μην αφήνουμε παύσεις – να μην αφήνουμε σιωπές στα δυνατά μας λόγια – αυτά που ακούν τα αυτιά μας και όχι το μυαλό μας. Φροντίζουμε να σκεφτόμαστε γρήγορα κάτι «ελαφρύ», να κάνουμε πάντα κάτι που θα μας βγάλει από τις κουβέντες μας μαζί του και δε θα μας φέρει προ των ευθυνών μας και.. δε θα χρειαστεί να του δώσουμε εξηγήσεις.

Τελικά όμως όλα είναι κύκλος και όλα επιστρέφουν σε εμάς.

Απάντηση