Ο χρόνος είναι ο κατάλληλος

Loading...
Advertisements
Loading...
Advertisements
Loading...

“Τι είναι, λοιπόν, ο χρόνος; Αν δε με ρωτά κανείς, γνωρίζω. Αν, όμως, θέλω να το εξηγήσω σε κάποιον που με ρωτά, δε γνωρίζω.. ” Άγιος Αυγουστίνος

Τα πρόσωπα του Χρόνου

Ο Χρόνος στη μυθολογία ήταν μία ασώματη αρχέγονη θεότητα. Στα ελληνορωμαϊκά ψηφιδωτά παριστάνεται ως ένας άνδρας που περιστρέφει τον τροχό του Ζωδιακού, αυτή η μορφή ονομαζόταν και «Αιών». Μεταγενέστερη προσωποποίηση του χρόνου γίνεται και στο πρόσωπο του Τιτάνα Κρόνου. Επίσης, με το όνομα Χρόνος είναι γνωστό το ένα από τα τέσσερα άλογα που έσερναν το άρμα του θεού Ηλίου κατά το ταξίδι του στον ουρανό.

Πολλά τα ονόματα του Χρόνου και πολλά τα πρόσωπα από πάντα, όπως και πολλές οι σημασίες του , μεγάλη η αξία του και πολύτιμες οι συμβουλές του.

Γενικά, ο Χρόνος χαρακτηρίζεται η ακριβής μέτρηση μιας διαδικασίας από το παρελθόν στο μέλλον. Ένας άλλος ορισμός για τον χρόνο είναι “ένα μη χωρικό γραμμικό συνεχές στο οποίο τα γεγονότα συμβαίνουν με εμφανώς μη αναστρέψιμη τάξη” . Ορισμός που δηλώνει πως τα πράγματα έχουν γίνει με μία σειρά και αφού περάσει ο χρόνος από πάνω τους δεν μπορούν να αλλάξουν.

Η αέναη κίνηση του

Ο Χρόνος παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμα του, τον λένε και γιατρό και είναι λίγες οι φορές που δε γιατρεύει τις πληγές των ανθρώπων. Ο χρόνος είναι αέναος και η ζωή τρέχει μαζί του – τα γεγονότα αλλάζουν, γιατί οι άνθρωποι δρουν και έτσι έρχεται η θεραπεία στον πόνο, στα προβλήματα, στους χωρισμούς. Ο Χρόνος φέρνει τις αλλαγές – το καινούριο, το αλλιώτικο και κάνει τους ανθρώπους να ξεχνούν – να αφήνουν πίσω και να αγωνιούν να ζήσουν το καινούριο.

Loading...

Ο Χρόνος σαν ένα πούπουλο

Στο μυαλό του καθένα ο χρόνος ορίζεται αλλιώς. Για ‘μενα είναι φτερό – είναι πούπουλο που έρχεται συνήθως πίσω από την πλάτη μου και διαγράφει στο παρελθόν ότι δε με αφορά πια και σβήνει ότι με πόνεσε. Και μετά είναι φορές που με σπρώχνει να προλάβω να μιλήσω – να δω – να αγγίξω – να μη χάσω τη στιγμή από αυτό που είναι εδώ και αυτό που έρχεται.

Υπάρχουν στιγμές που με λυπούν, στιγμές που με ζορίζουν και δεν τελειώνουν και ο χρόνος δεν περνά. Είναι και άλλες στιγμές που ο χρόνος “τρέχει” και δεν πέφτει στα σκαλιά και στο τελευταίο σκαλοπάτι πετά και είναι τόσο ξεκούραστος και ελαφρύς. Τότε φτάνει η χαρά μέχρι την ψυχή , που αν μπορούσες να κρατήσεις τον χρόνο θα τον έκρυβες και θα τον πρόσεχες σαν τα μάτια σου, αν μπορούσες να τον αγγίξεις θα τον φιλούσες και αν ήταν αέρας θα τον ρούφαγες να μπει βαθιά μέσα σου κι ας ζαλιζόσουν από το θόρυβο του, αρκεί να μείνει.

Ο Χρόνος όμως είναι ασώματος, είναι παντοδύναμος, είναι αμείλικτος, δε σε λυπάται – δε σε χαϊδεύει, αλλά σε αφήνει ελεύθερο να τον εκμεταλλευτείς. Πάντα είναι με το μέρος σου – αν ξέρεις να τον «φέρεις βόλτα» . Θέλει σεβασμό και σωστή εκτίμηση. Θα σε “αφήσει” να κάνεις λάθη και δε θα σε γυρίσει πίσω, θα προχωρά και θα διορθώνει με το μέλλον.

Η στιγμή του χρόνου

Έτσι με τον καιρό παρατηρείς – μαθαίνεις και ο χρόνος γίνεται φίλος και όταν τελειώσει ο χρόνος σου δε θα λυπάσαι και δε θα σου λείπει τίποτα, γιατί φρόντισες να τον «ρουφήξεις» όπως πρέπει, να τον εκμεταλλευτείς όσο μπορούσες και αν δεν έχεις άλλο φύγε την κατάλληλη στιγμή.

Άλλωστε «Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή» Φ.Νίτσε (1844-1900)

Loading...

Σχολιάστε